پشت هیچستانم.

 پشت هیچستان جائی است

 پشت هیچستان رگ های هوا پر قاصد هائی است

 که خبر می ارند از گل واشده ی دورترین بوته ی خاک

 روی شن ها هم نقش ها ی سم اسبان سواران ظریفي است که صبح

 به سر تپه ی معراج شقایق رفتند

پشت هیچستان چتر خواهش باز است

 تا نسیم عطشی در بن برگی بدود

 زنگ باران به صدا می اید

 ادم اینجا تنهاست

 و در این تنهائی سایه ی نارونی تا ابدیت جاری است

 به سراغ من اگر می ائید

  نرم و اهسته بیائید مبادا که ترک بردارد

  چینی نازک تنهائی من

                      سهراب سپهري